Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Η Ανυπακοή - β' μέρος






Χτύπησε η πόρτα, χτύπησε  

κι έστρωσαν τραπέζι ο φτωχός και ο θεός

Γιορτάζουνε τον ήλιο τρώγοντας το φεγγάρι

με τις καρδιές τους προτεταμένες

 

Τι εποχές, τι εικόνες

 

Η επίπεδη γη και η στρογγυλή μας κατάκτηση

Το γαλάζιο υπέδαφος τ’ ουρανού

Ανήσυχο ύπνο κάνουν τα πεύκα

Άφησε το φως πίσω από την πόρτα

 

 

 

 

Η Ανυπακοή - α΄μέρος





Δεν έχει άκρη ο Παράδεισος, δεν έχει τελειωμό  

χέρι απλωμένο να πιαστείς  και να θρηνήσεις

τον αναμάρτητο Έρωτα, το τρυφερό του μακελειό

                                                                

 

 

ΓΡΑΜΜΗ ΜΑΖΙΝΟ


ΓΡΑΜΜΗ ΜΑΖΙΝΟ

 

 

 
‘Εδώ κάτω ζούνε άνθρωποι κι εσύ χαζεύεις την θέα’ 

Η αγάπη μου με μαλώνει

Αλληλούια - Μας διέλυσε η μοναξιά 

Τέφρα η σκληρότητα στα πνευμόνια μας - Αλληλούια

Πού είναι οι λαοί, πού είναι οι φωτιές τους

 

‘Τα λάθη μας πλατάνια’

Η  αγάπη μου με σπαράζει

Μισή στον ίσκιο μισή στο φως

Με τα σανδάλια του ωκεανού στα πόδια της αλέτρι

Σαν το νερό που δεν κρατάει κακία στον γάργαρο χρόνο

 

Η  αγάπη μου είναι ο κόσμος χωρίς τις ψευδαισθήσεις

Της φύσης το τετράπλευρο ρούχο

Η αρσενική και η θηλυκή ανάγνωση

Τα ρήματα που τακτοποιούν το σπουδαίο

Το σμάλτο στο καλούπι της ομορφιάς

 

Βράζουν τα υπόγεια της γης και χύνονται νησιά

Παίρνουν τα χέρια μου ένα συναίσθημα

Βράζουν τα καλώδια της καρδιάς και χύνεται συνείδηση

 

Η αγάπη μου βλάσφημη, δεν συνομιλεί με το κράτος

Σκαρφαλώνει στον σφυγμό του καλοκαιριού, στον ιστό της αλήθειας

Η αγάπη μου Ιερουσαλήμ, Νέα Υόρκη, Πεκίνο, Μέκκα, Φτωχά Προάστια

Η αγάπη μου έβγαλε απ’ το λαιμό της το μενταγιόν της Ευρώπης

 

Στόμα με στόμα έρχεται η σιωπή της αλλαγής

Η αγάπη μου δωρητής της έκπληξης και της απροσδόκητης τροπής

της εκτός προγράμματος

 

Η αγάπη μου πληρώνει τους φόρους της

ζωγραφίζοντας πυκνοκατοικημένες κουρτίνες

ξεβιδώνοντας καμένα κεριά από ανθρώπινες χρεoκοπίες

σώζοντας θηλιές από βέβαιο πνιγμό

διορθώνοντας εξισώσεις στον μαυροπίνακα των ψυχών

πλένοντας το αίμα απ’ το πάτωμα των αγορών

 

Ο έρωτας και μόνο αυτός δεν είναι επινόηση, τ’ ανθρώπου κατασκεύασμα

Οι μαγνητικές καταιγίδες δεν αλληθωρίζουν τα φιλιά των άστρων

Η αγάπη μου δεν φοβερίζεται

Φρεγάτες πουλιών ηχούν το στρίψιμο της σκέψης

Το πίκρισμα των αμετάκλητων πάγων και τα λύτρα

για την χαμένη όραση των ακτών

 

Η αγάπη μου φωνάζει να γίνεται η κηδεία του καλοκαιριού δημοσία δαπάνη

Φτύνει τον κόρφο της όταν ονειρεύονται οι τραπεζίτες

Αυτό μάλιστα! Είναι κοινωνική καταξίωση!

Ο θεός σας είναι μικρότερος της φήμης του
  

Η αγάπη μου είναι ότι γυρίζει, δίχως περικοπές περήφανο και δυναμωμένο

στο επόμενο της ζωής

Τα χαλινάρια στους ψηφοφόρους του μηδενός

Η αγάπη μου είναι ότι ανατριχιάζει δίχως φθορά



Είναι το ξωκλήσι που φιλιούνται με λαχτάρα οι ρημαγμένες αγάπες

Το καπάκι του διάφανου κόσμου

Το ‘όχι’ και το ‘μη’

Η αγάπη μου είναι το αγνάντεμα, το ζύγωμα, το άγγιγμα

Η ανελέητη βροχή και το στέγαστρο



Η αγάπη μου παίρνει την ευθύνη

 

Η αγάπη μου είναι η ελεύθερη Ομιλία

 

ΠΙΣΙΝΑ

                                                                           ΠΙΣΙΝΑ

 

 

 

Είσαι συνομήλικη με την αυγή, πώς γίνεται

μες στην λάμψη πριν καν τινάξει ο ήλιος τα σεντόνια του
 

Την ώρα αυτή ο μόχθος ετοιμάζει πρωινό, η διαφορετικότητα πλένει το πρόσωπό της

η δροσιά σκουπίζει την αυλόπορτα της υγείας

και τ’ άσπρα σπίτια δένουν στον καρπό τους το αύριο

 

Οι θερμοφόρες της θλίψης τυλίγονται στις χήρες της χαράς

την ώρα αυτή τα κρίνα στρέφουνε το στόμα τους στο πέλαγος

να πάψουνε οι μελανιασμένοι καιροί να μαυρίζουνε τα κύματα

 

Στα χέρια σου τα σύννεφα νύφες κιμωλίες, πώς γίνεται

οι ψίθυροι του μέλλοντος θαλασσοταραχή

χαλάνε τον τόπο οι σιωπές σου, λαμποκοπούνε οι νύχτες σου

  

Όλο βρίσκω πως είσαι αλλιώς

κάτω απ’ το φουστάνι σου καίει μια κόκκινη παραλία

πώς να κρυφτείς απ’ τ’ άλλα κορίτσια, τις ψηλοτάκουνες ερήμους τους

πώς να γλιτώσεις όταν αστράφτεις πόθο

 

Σ’ έχουν εγκαταλείψει σε καθαρές γραμμές, πώς γίνεται

να ξελογιάζεις συνεσταλμένα χωράφια

να ξεματιάζεις αφύλακτες διαβάσεις

να τρίβεις τον πυρετό στο πρόσωπο του σκοταδιού

 

Στην πλάτη σου ψήνεται η αμαρτία

κεντάει ο πλούτος χρυσές μετάνοιες

Στον ομφαλό σου ξαποσταίνουν οι κομήτες

πίνουνε φως τ’ αστέρια

Η παραπανίσια φλόγα σου γεμίζει τα κενά της δικαιοσύνης

 

Όπου η Ανατολή δεν μιλάει, τ’ αυγά της η λύπη γεννάει

μουδιάζει το δεξί σου χέρι και θολώνουνε τα γόνατα

σηκώνονται οι λαοί κι ανάβουν τους κρατήρες

μην φιμωθεί τ’ ανθρώπινο κορμί σε μια ρηχή πισίνα

 

Πίσω απ’ τον φράκτη σου δεν φτάνω πια να δω

Κόβω την τρυφερότητα χαρτοπόλεμο και την μοιράζω

στους ανέμους της αυλής σου

μα  Εσύ

έξω απ’ τους πύργους είσαι πριγκήπισσα

έξω απ’ της σκέψης το νερό πνιγμός

έξω απ’ το φως  Φωτεινή .

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

TINKER BELL







                                        Tinker bell

 

 

Ο Παράδεισος είναι γεμάτος μελανιές
θερισμένα στάχυα και διάλογο 

Μια επίκαιρη αιωνιότητα

 
Έχω αλλάξει τόσες φορές όνομα, αριθμό και γραμμές 

μα δεν κατάφερα να πειράξω το γυμνό κορμί

το πυρακτωμένο πριν καν μπει στη φωτιά

την τεχνική που κεντάει την μοίρα της ευτυχίας  

το άγγιγμα της αιώνιας ταλάντωσης

 
Έχω διαβάσει όλα τα παραμύθια και βέβαιος είμαι 

πως υπάρχει τ’ όνομά σου

ο ανθόσπαρτος βίος σου

πως είσαι το σινιάλο για να περνάει ο νους μου

καθαρός μέσα στη χώρα της ηδονής

 

Είσαι πιο όμορφη και από τα παιδικά μου χρόνια

Πώς κυβερνάς τόση γοητεία

από το τελευταίο θρανίο μιας ανέμελης αστραπής

πώς ξέρεις τ’ όνειρο απ’ έξω κι ανακατωτά

τον τρόπο που αλλάζει το χιόνι σε διαμαντόσκονη



 Σαν ρίχνεις παντού τόσο φως

τρέχω με χαρά να ταιριάξω τόσες σκιές

Βράδιασε! Στις πόλεις βράδιασε

Η σοφία βρίσκεται ένα φιλί μακριά μας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Swimming pool







   
                                             Swimming pool


 


You are the same age as the dawn, how come


in the shine before the sun has time to shake out its sheets


 


At this hour toil prepares breakfast


otherness washes its face


the dew cleans health’s gate


and the white houses tie the morrow to their wrists


 


Sorrow’s hot-water bottles wrap themselves round joyful widows


at this hour lilies turn their mouths seawards


for the bruised times to cease blackening the waves


 


In your hands the clouds are bride chalks, how come


the future’s whispers are a heavy sea


your silence spoils the place, your nights sparkle


 


I keep on finding you different


under your skirt burns a red shore


how can you hide from other girls, how can you escape


from their stiletto-heeled deserts


when you glow with passion


 


They have abandoned you on clean lines, how can you


entice timid fields


how undo the spell cast over unguarded crossings


how rub fever on the face of darkness


 


Sin is baking on your back


wealth embroiders gold repentances


Comets rest on your navel


stars drink light


Your extra flame fills the gaps of justice


 


Where dawn doesn’t speak, sorrow lays its eggs


your right hand goes numb and the knees grow hazy


nations rise and light the craters


lest the human body is gagged in a shallow swimming pool


 


I can no longer reach behind your fence to see


I cut tenderness into confetti and distribute it


to the winds of your courtyard


but You


out of the towers you are a princess


out of the mind’s water, a drowning


out of the light, luminance


 


 


 


 


 


 


 

Maginot Line







    
                                                                  Maginot Line


 
“People live down here and there’s you gaping at the view”

My love is scolding me

Hallelujah ¾ loneliness has done us in

Ashes is hardness in our lungs ¾ Hallelujah

where are the people, where their fires
 
“Plane-trees our mistakes”

My love breaks my heart

Half in the shade half in the light

With the ocean’s sandals as ploughs on its feet

Like water that doesn’t hold it against gurgling time
 

My love is a world of no illusions

Nature’s quadrilateral garment

Male and female elucidation

Verbs that arrange significance

Enamel in beauty’s mould

 

The earth’s basements boil and islands pour out

My hands take on a feeling

The heart’s cables boil and conscience pours out

My blasphemous love doesn’t parley with the government

It swarms up summer’s pulse, up the mast of truth

My love Jerusalem New York, Peking, Mecca, Poor Suburbs

My love has removed the European locket from its neck

 

By word of mouth comes the silence of change

My love, a donor of surprise and unforeseen change

not in the programme

My love pays its taxes

by painting densely populated curtains

unscrewing burnt candles from human failures

saving nooses of certain throttling

correcting equations on the blackboard of souls

washing away the blood on market floors

 

Love and only love is not an invention, man’s making

Magnetic storms don’t make cockeyed the stars’ kisses

My love cannot be threatened

Frigates of birds sound the turning of thought

The bitterness of irrevocable ice and the ransom

for the shores’ lost sight

 

My love shouts that summer’s funeral should be at the public expense

It averts the evil eye when bankers dream

This yes, it’s social justice!

Your god is smaller than his fame

 
My love is whatever turns, without cuts, proud and vigorous

in the next life

Bridles on voters of nought

My love is whatever shudders without wearing
 

It’s the chapel where ruined loves kiss each other longingly

The lid of the transparent world

The “no” and the “don’t”

My love is the scanning, the approach, the touch

The relentless rain and shelter

My love assumes responsibility

 

My love is free speech


 

Ηλιόλουστη τραγωδία


                                                     


                                                      Ηλιόλουστη τραγωδία

 
Μην αναλύεις τον ήλιο, είναι ελληνικός
με τα εφτά φωνήεντα και με τους πέντε φθόγγους
με τα σταρένια όνειρα και τις καμπύλες της κλεψύδρας
 
Η θερινή ώρα τ’ ανθρώπινου κορμιού σε μια γλώσσα
σ’ ένα τραγούδι, σ’ ένα γερό τραπέζι
ματίζοντας τον Χρόνο με φρέσκο χρόνο
 
Ιστορία είναι ότι συμβαίνει Εδώ και το χρώμα των συνεπειών 
Η εξήγηση απλωμένη στο φως του Παντού
αυτόπτης μάρτυρας η θάλασσα και τα χρονόμετρα της σκόνης
ο χωματόδρομος με τις ελιές,  τα δάκρυα των ανθρώπων
 
Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, από το μπλε καντήλι
από το στόμα το ανοιχτό με τ’ αμμώδη χείλη
το εργαστήρι του κλίματος και τον υδροφόρο του πνεύματος
Σημείο βρασμού της Έντασης του Κόσμου
Τι όμορφο μέρος να μεγαλώνουνε τα όνειρά μας
 
 
Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, ποιος χρειάζεται μετεωρολόγο ;
εδώ ο άνεμος είναι κορίτσι δεκαοχτώ χρονών, ένας χρυσός ξεσηκωμός
δεν πιστεύει ότι χάνεται, δεν ακολουθεί  ότι πιάνεται
 
Μην αναλύεις την ελευθερία, την ελληνικότητά της
Προσεκτικά κάνε τα βήματά της
Φτιάξε λιγάκι σοβαρά τις λεπτομέρειες της
τι κι αν φοβάμαι όσο ακριβώς κι εσύ
πάντα με το λίγο δε γίνεται να ζούμε

 

Για τις σκιές προφήτης είναι το φως

το φως που πάει κι έρχεται σαν την παλίρροια

 

 

 

 

 

 

 

 

Εβελίνα


                                              
                                                     Εβελίνα

 
Μεγάλωσα με τα Σκαθάρια και με τις Πέτρες
την γύρη της μελωδίας και το μελίσσι της δροσιάς
κι έμαθα πως η καλύτερη ζυγαριά είναι τα παιδικά μας χρόνια

 
Πίσω από το φεγγάρι πάντα το αταξίδευτο καράβι
Μπροστά απ’ τα σοκολατένια ξυπνητήρια τα δαγκωμένα εμπόδια
Μες στις φραουλένιες λάμπες τα πολύχρωμα συμπεράσματα
Πάνω στ’ άλογα ζαχαρωτά οι κοσμογυρισμένοι άνεμοι

Γύρω απ’ τα γρανιτένια πειράματα οι άγραφες εξισώσεις

 
Ο μάγος, η ρόδα και οι φυσαλίδες του γέλιου
Η σκοποβολή σε παρατημένες καρδιές
Το τραμπολίνο πάνω στην Πανσέληνο
Η απέραντη πολιτεία και η απένταρη πολιτική
Η κουκουβάγια που εφημερεύει και οι κούκλες στο τζάμι
να ξεφουσκώνουν τις σκιές
Η αλληλογραφία με το αόρατο Οι κρίκοι της αλήθειας

 
Η ακρόπολη της στοργής : η Μητέρα, η Αθηνά, η Παναγιά
Ο μικρός Τυμπανιστής και η Άγια Νύχτα
Τα λερωμένα ρούχα και ο σκοτωμένος φόβος
Τα χτυπημένα γόνατα στο ξύλο των καλών αιώνων
Η γεύση του εφικτού στα επιχειρήματα της Φαντασίας
Ο ήχος των εννοιών και η εντύπωση των λέξεων
Η κατακόρυφος της Ομορφιάς και ο Ύπνος
που έρχεται φυσικά και θαυμαστά
ως μόνος κληρονόμος των βλεφάρων

 
Εβελίνα, μικρή μου Εβελίνα
πρέπει να είσαι λουλούδι έτσι που κλείνεις τον ουρανό σ’ ένα κλωνάρι
Οι τύχες της αλλαγής υπόθεση δική σου
Τραγούδησέ μας, τραγούδησέ μας
για την ισότητα των δακρύων
για τις ιδανικές αναλογίες του ονείρου

για το αιώνιο πλεόνασμα του Παιχνιδιού 

Είναι αργά, πολύ αργά γι’ αυτόν τον Κόσμο να ζήσει χωρίς Αγάπη

 

 

 

WOODSTOCK







                                                                               


                                               Woodstock

 

Ένα παιδί γεμίζει την Σελήνη μ’ ένα χρυσό μολύβι

και με ρωτά και με ρωτά

‘’τότε χρόνος τώρα χρόνος ποιά είναι η αλλαγή ’’

κι εγώ του αποκρίνομαι κι εγώ του απαντώ


‘’ ίδια νερά μ’ αλλιώτικοι πνιγμοί’’


 


 


 

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΚΙ ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ - Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET ( ΜΕΡΟΣ 2ο)


ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ - Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΑΓΓΕΛΛΕΙ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET ( ΜΕΡΟΣ 1ο)


Ο ΤΑΚΗΣ ΜEΝΔΡAΚΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


Ο ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


Η ΖΕΦΗ ΔΑΡΑΚΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


O ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET (extended version)


Ο ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


H ΡΟΥΛΑ ΑΛΑΒΕΡΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


Η ΜΑΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ - ΑΓΑΘΟΠΟΥΛΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


O ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΣΑΡΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET


Ο ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΙ ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ POETICANET